Op 19 januari moesten wij een grote zandige vallei met mul zand oversteken om bij een bergreeks te komen. Zig zag ging het omhoog, aanvankelijk over een ezelpaadje. Kunt U zich de sensatie voorstellen om dan tenslotte je lunch te gebruiken zittend te midden van de zo zeldzame Copiapo hypogaea. De plantjes waren nauwelijks te vinden. De rest van de dag trokken we over eindeloos schijnende bergkammen waar we aantroffen, Eulychnia saint pieana met haar interessante bloemen, Pyrrhocactus intermedius, P. scoparius, Copiapoa bridgesii, C. mollicula en C. serpentisulcata. Het botaniseren en vooral het maken van foto's nam nogal veel tijd in beslag. Vlak vóór de afdaling troffen we hier Opuntia tunicata aan. Het was reeds avond toen wij doodmoe beneden kwamen. De volgende dag trokken we door wilde kloven om tenslotte de groeiplaats te bereiken van Pyrrhocactus pulchellus, die vaak onbereikbaar in spleten tegen loodrechte rotswanden groeit. Verder trekkend konden we die dag nog verzamelen Pyrrhocactus pilispinus en Copiapoa cinerascens var. intermedia (syn. C. applanata Bkg.)

Ver weg van de grote weg op bergen langs de zeekust ontdekte Ritter zijn Pyrrhocactus pygmaeus, Copiapoa cinerascens en op een afgelegen berg Copiapoa barquitensis. 's Avonds namen we een bad in de koude Humboldtstroom langs het volslagen eenzame strand.

Copiapoa hypogaea Ritter in de hoge kustgebergten in Chili.
Foto Buining

De volgende morgen hadden wij de keus, óf terug naar de Pan Americana, óf op vrijwel totaal uitgewiste paadjes meer of minder langs de zeekust naar het noorden te rijden. De keus was moeilijk, omdat de laatste 'weg' zeer riskant was, hetgeen wel zou blijken. We kozen inderdaad de avontuurlijke  weg, waarbij we na het passeren van een zeer gevaarlijk mul zandig gedeelte in een gebied terecht kwamen waarbij de sporen enige malen op de zeekust doodliepen en we weer terug moesten, om verder landinwaarts ons opnieuw te oriënteren. Dit oriënteren kwam natuurlijk op Ritter neer. Hij liep weer vaak tijden lang, om zich op een heuvel beter te kunnen oriënteren. Voor de zoveelste keer kwamen we weer op de kust uit, in dit geval bleken we na meting ongeveer 1000 m boven de zeespiegel te zijn aangeland. Een machtig gezicht, maar we waren hopeloos verdwaald. Plots stootten Ritter en ik tegelijk op kleine cactussen, die vrijwel geheel in de rotsachtige grond waren opgenomen. Er waren bij nader onderzoek en na het wegkrabben of blazen van wat steenslag of stof, groepjes mét en vrijwel zonder dorens. Aanvankelijk aarzelden we of het een Thelocephala of een Copiapoa was, maar toch meenden we tenslotte, dat het hier een onbekende species van Copiapoa moest zijn, hetgeen later juist bleek te zijn.

(Wordt vervolgd)